Wzmożona potliwość skóry może dotyczyć całego ciała(gorączka, zmęczenie fizyczne, działanie niektórych leków), i może być miejscowa, ograniczona do niektórych okolic ciała.
Najczęściej nadmierna potliwość dotyczy powierzchni dłoniowej ręki i podeszwowej stopy, okolicy pachowej i twarzy. Jest to wynik zaburzenia czynności w ośrodkach układu autonomicznego, którego działanie jest niezależne od naszej woli.
Nadmierna potliwość dotyczy przeważnie ludzi młodych i cierpi na nią ok. 0,5 % populacji.
W ponad 50% przypadków stwierdza się rodzinną skłonność do nadpotliwości, co może wskazywać na wpływ czynników genetycznych.
Uciążliwość ta jest uciążliwa, nieprzyjemna i krępująca. Towarzyszą jej często nerwica lękowo –depresyjna oraz natręctwa ruchowe.
Leczenie nadmiernej potliwości jest trudne Różne leki doustne i działające miejscowo nie są skuteczne. W trudnych przypadkach endoskopowa sympatektomia piersiowa stała się metodą z wyboru. Wyniki okazały się bardzo dobre w pierwszym okresie, jednak po pewnym czasie pojawiły się objawy niepożądane. Były to: suchość skóry, zaburzenia rytmu serca, oraz w 70% przypadków wyrównawcza nadmierna potliwość podważająca celowość takiego leczenia.
Od kilku lat leczenie nadpotliwości przy uzyciu toksyny botulinowej jest stosowane z bardzo dobrym wynikiem. Poraża ona zakończenia nerwowe zaopatrujące gruczoły potowe i blokuje wydzielanie potu.
Botox wstrzykuje się w kilku miejscach skóry objętej wzmożoną potliwością po znieczuleniu miejscowym kremem emla. .
Zahamowanie wydzielania potu widać już po kilku dniach i utrzymuje się ok. 6 miesięcy.
Nie obserwowano żadnych znaczących objawów niepożądanych.